اكنون ثواب و پاداش تو چنين و چنان است، و باز در باره فلان چيز و فلان چيز مرا خواندى (و دعا كردى) و من اجابت تو را بتأخير انداختم و پاداش تو چنين و چنان است، فرمود: پس مؤمن آرزو كند كه كاش هيچ دعائى از او در دنيا اجابت نمى‌شد براى آنچه ثواب و پاداش نيك كه مى‌بيند.

باب (ذكر) صلوات بر محمد (ص) و خاندانش عليهم السلام (در دعا و غير آن)

١-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: پيوسته دعا محجوبست (و ميانه آن و استجابتش حجاب و پرده‌اى حائل است) تا بر محمد و آلش صلوات فرستاده شود (كه آنگاه پرده و حائل برطرف شود).

شرح‌

- جز رى در نهايه گفته است: صلاة در لغت بمعناى دعا است، و عبادت مخصوصه را كه شامل دعا است صلاة گفته‌اند، و برخى گفته‌اند: صلاة در لغت بمعناى تعظيم است، و عبادت مخصوصه را هم صلاة گفته‌اند چون در آن تعظيم خداوند است- تا آنكه گويد-: و اما اينكه گوئيم «اللهم صل على محمد» معنايش اينست كه خدايا او را بزرگوار كن در دنيا بوسيله بلند كردن نام او و آشكار كردن دعوت و نگهدارى شريعتش، و در آخرت بقبول كردن شفاعت او در باره امتش و دو چندان كردن اجر و پاداشش.

فيض (ره) در وافى گويد: معناى صلاة خدا بر پيغمبرش (ص) افاضه انواع كرامات و لطائف نعمتها است بر او، و اما صلوات ما و فرشتگان بر او پس آن درخواست آن كرامت و افاضه آن بر او است.

و مجلسى (ره) گويد: مشهور آنست كه صلاة از خداى سبحان رحمت است و از فرشتگان استغفار (و طلب آمرزش) و از بندگان دعا است. و در معناى «آل» گفته است: آل پيغمبر (ص) نزد شيعه اماميه عترت طاهره و خاندان معصوم او هستند، و اينكه شهيد ثانى (ره) آن را مخصوص بأمير المؤمنين و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام كرده است وجهى و دليلى ندارد، و اما نزد عامه در اين باره اختلاف بسيارى است پس برخى گفته‌اند: آل پيغمبر (ص) تمامى امت او هستند و برخى گفته‌اند: عشيره اويند، و برخى گفته‌اند، هر كه از بنى هاشم و بنى عبد المطلب كه گرفتن زكاة بر آنها حرام است آل پيغمبرند، سپس وجوهى براى اينكه دعا بدون صلوات محجوبست ذكر فرموده است.