ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٤٢ - باب عموميت دادن در دعا (و براى همه دعا كردن)

دعايشان را اجابت كند، و اگر چهار نفر هم نباشند و يك نفر باشد كه چهل مرتبه خدا را بخواند پس خداى عزيز جبار براى او اجابت كند.

توضيح‌

- پيش از اين گذشت كه دعا كردن در پنهانى هفتاد برابر يا بيشتر از دعاهاى آشكار است و مجلسى (ره) وعده كرده كه ميان آن دسته از روايات و اين روايات را در اين جا جمع كند و از اين روى در اينجا گويد:

بسا توهم شود كه ميان اينجا و آنچه گذشت كه دعاى پنهانى ثوابش بيشتر است منافات است و ممكن است بدو وجه جواب داده شود:

(اول): اجتماع در اجابت مؤثرتر است گرچه ثوابش كمتر است.

(دوم): اين در جايى است كه از رياء و خود نمائى مأمون باشد، و آنچه در آن باب گذشت در صورتى است كه از رياء ايمن نيست.

٢-

و نيز حضرت صادق عليه السلام فرمود: هيچ گاه چهار نفر با هم اجتماع نكرده‌اند كه براى مطلبى بدرگاه خدا دعا كنند جز اينكه با اجابت آن دعا از هم جدا شده‌اند.

٣-

و نيز آن حضرت عليه السلام فرمود: هر گاه پيش آمدى پدرم را غمناك ميكرد زنان و كودكان را جمع ميكرد، سپس دعا ميكرد و آنها آمين ميگفتند.

٤-

و نيز آن حضرت عليه السلام فرمود: دعاكننده و آمين گو در مزد و اجر شريكند.

باب عموميت دادن در دعا (و براى همه دعا كردن)

١-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرمود: هر گاه يكى از شماها دعا كند پس‌