ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٤٢١ - باب كسى كه هنگام خواندن قرآن خود را بغش ميزند

١٣-

ابو بصير گويد: بحضرت باقر عليه السلام عرضكردم: هر گاه قرآن را با صداى بلند ميخوانم شيطان نزدم آيد و گويد: تو با اين كار بخانواده خودت و مردم خودنمائى (و ريا) ميكنى؟ فرمود: اى ابا محمد با صوت (و آواز) متوسطى بخوان كه خانواده‌ات بشنوند، و آوازت را در خواندن قرآن در گلو بچرخان زيرا خداى عز و جل آواز خوش را كه در گلو چرخانده شود دوست دارد.

باب كسى كه هنگام خواندن قرآن خود را بغش ميزند

١-

جابر گويد: بحضرت باقر عليه السلام عرضكردم: مردمى هستند كه چون آيه‌اى از قرآن را ذكر كنند و يا براى آنان خوانده شود مدهوش گردند و چنان مينمايد كه اگر دستها يا پاهايش را ببرند نمى‌فهمد؟ فرمود: سبحان اللَّه اين كار شيطان است بچنين چيزى توصيف نشده‌اند، و همانا تأثر از قرآن باينست كه دل نرم شود و برقت قلب و اشك ريختن و ترس است.

و بسند ديگر نيز جابر اين حديث را از آن حضرت عليه السلام روايت كرده است.