ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٢٦ - باب اوقات و حالاتى كه اميد اجابت دعا در آنها رود

و در حديث ديگر است كه: يك دعائى كه در پنهانى كنى بهتر است نزد خداوند از هفتاد دعا كه آشكار كنى.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: اين دو حديث دلالت كند بر اينكه پنهان كردن دعا بهتر از آشكار كردن آنست، و اينكه دعاى در پنهانى برابر است يا بهتر است از هفتاد دعاى آشكار در صورتى كه آشكار كردن آن مشوب برياء و سمعه نباشد و گر نه ميان آنها نسبتى نيست.

و اما جمع ميان اين اخبار و آنچه روايت شده است از اينكه مستحب است اجتماع در دعا پس از اين بحث در آن بيايد ان شاء اللَّه تعالى.

باب اوقات و حالاتى كه اميد اجابت دعا در آنها رود

١-

حضرت صادق عليه السلام فرمود: دعا را در چهار هنگام بخوانيد: هنگام وزيدن بادها، و (گاه) برطرف شدن سايه‌ها (يعنى هنگام ظهر)، و (نزد) فرو شدن باران، و (هنگام) ريخته شدن اولين قطره خون مؤمن (در جهاد يا غير آن) زيرا در اين چيزها درهاى آسمان باز شود.

٢-

و نيز آن حضرت عليه السلام فرمود: دعا در چهار جاه باجابت رسد: در نماز وتر، و بعد از سپيده دم، و بعد از ظهر، و بعد از مغرب.

توضيح‌

: مجلسى (ره) گويد: ظاهر اينست كه در سه مورد اخير بعد از نمازهاى اين اوقات است نه بعد از دخول اوقات. (مترجم گويد: وجهى براى اين استظهار بنظر نرسيد، و اللَّه اعلم).

٣-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: امير المؤمنين عليه السّلام فرموده است: دعا را در چهار جا غنيمت شماريد: