ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٢٨ - دعاى يعقوب عليه السلام هنگام سحر بود

ميرفت و براى حاجت خود دعا ميكرد بدان چه خدا ميخواست.

توضيح‌

-

«و شم شيئا من الطيب»

كنايه از استعمال آن است چنانچه ترجمه شد، و نيز مرحوم مجلسى و ديگران گفته‌اند: و اين حديث دلالت كند كه دعا چند شرط دارد (١) هنگام زوال باشد (٢) صدقه دادن پيش از آن (٣) استعمال عطر (٤) بمسجد رفتن.

٨-

و نيز آن حضرت عليه السلام فرمود: هر گاه بدنت لرزيد و چشمت گريان شد پس خود را باش، خود را باش (و بوسيله دعا بگير از خداى سبحان آنچه خواهى- از فيض ره-) كه بتو توجهى شده است.

توضيح‌

- «قصد قصدك» آن طور كه ترجمه شد بنا بر وجهى است كه فيض (ره) و مجلسى (قده) و ديگران معنا كرده‌اند باينكه «قصد» بصيغه مجهول خوانده شود و «قصدك» نائب فاعل آن باشد يعنى «برآورده شدن قصد، و مقصود تو مورد قصد و اراده حقتعالى قرار گرفته است» و ممكن است «قصد» بصيغه معلوم خوانده شود و «قصدك» نيز فاعلش باشد ولى باين نحو چنانچه مجلسى (ره) گويد بعيد است.

٩-

حضرت باقر عليه السّلام فرمود: خداى عز و جل از ميان بندگان مؤمنش آن بنده‌اى را دوست دارد كه بسيار دعا كند، پس بر شما باد بدعا از هنگام سحر تا زدن آفتاب زيرا آن هنگامى است كه درهاى آسمان در آن هنگام باز گردد، و روزيها در آن تقسيم شود، و حاجتهاى بزرگ برآورده شود.

١٠-

عمر بن اذينه گويد: شنيدم از حضرت صادق عليه السلام كه ميفرمود: همانا در شب ساعتى است كه درك نكند آن را بنده مسلمانى كه در آن نماز گزارد و خداى عز و جل را در آن ساعت بخواند (و بدرگاهش دعا كند) جز اينكه اجابت شود (و دعايش مستجاب گردد) و اين ساعت در هر شب هست، عرض كردم: خدايت خير دهد بفرمائيد آن چه ساعتى از شب است؟ فرمود: هنگامى كه نيمى از شب بگذرد،