ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٥١ - باب سهو دل (و غفلت و فراموشى آن)

٦-

ابو بصير گويد: شنيدم از حضرت صادق عليه السّلام كه ميفرمود: در ساعتى از شب و روز است كه در دل نه ايمان باشد و نه كفر، آيا تو چنين نيافته‌اى؟ سپس پس از آن (ساعت) نقطه‌اى از جانب خداوند بهر چه خواهد در دل بنده‌اش افتد، اگر خواهد بايمان و اگر خواهد بكفر.

توضيح‌

- اين حديث همانند حديث اول است كه با شرحش گذشت.

٧-

و نيز يونس بن ظبيان از آن حضرت عليه السّلام حديث كند كه فرمود: خداوند دلهاى مؤمنين را سربسته بايمان آفريده، و چون خواهد آنچه در آنها است بدرخشيد آنها را بحكمت بگشايد و تخم علم در آنها گشت كند، و زارع و سرپرست آنها پروردگار جهانيانست.

توضيح-

اين حديث نيز همانند حديث سوم است كه با شرحش گذشت.

باب در تيرگى دل منافق گر چه زبان آور (و سخنور) باشد و روشنى دل مؤمن گر چه كوته‌زبان باشد و نتواند آنچه در دل دارد بزبان آورد

١-

عمرو گويد روزى حضرت صادق عليه السّلام بما فرمود: (گاهى) مردى را مى‌بينى كه در سخنورى در يك لام يا واوى خطا نكند، خطيب (و سخنورى) است زير دست و شيوا ولى همانا دلش از شب تاريك و ظلمانى‌