ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٦٧ - معناى توبه نصوح

هر آينه بخدا سوگند اين فضيلت نيست مگر براى أهل ايمان، عرضكردم: پس اگر بعد از توبه و استغفار از گناهان باز گناه كند و دوباره توبه كند (چگونه است)؟ فرمود: اى محمد بن مسلم آيا باور دارى كه بنده مؤمن از گناه خود پشيمان شود و از آن آمرزش خواهد و توبه كند و خداوند توبه‌اش را نپذيرد؟

عرضكردم: (اگر) چند بار اين كار را كرده، گناه ميكند پس توبه كند و از خدا آمرزش خواهد (اين چگونه است)؟ فرمود: هر آنگاه كه مؤمن باستغفار و توبه بازگردد خداوند نيز بآمرزش او بر ميگردد (و گناهانش را بيامرزد) و بدرستى كه خداوند آمرزنده و مهربان است، توبه را ميپذيرد، و از كردارهاى بد درگذرد، پس مبادا تو مؤمنان را از رحمت خدا دور سازى.

٧-

ابو بصير گويد: از حضرت صادق عليه السّلام از تفسير گفتار خداى عز و جل پرسيدم (كه فرمايد: همانا آنان كه پرهيزگارى كردند) «هر گاه شيطان رهگذرى خود را بدانها سايد ياد آور شوند و بناگاه بينا شوند» (سوره اعراف آيه ٢٠١) فرمود: او بنده‌اى است كه آهنگ گناه كند سپس ياد آور از خدا شود و خود دارى كند، پس اينست گفتارش (كه فرمايد): «ياد آور شوند و بناگاه بينا شوند».

٨-

ابو عبيده حذاء گويد: شنيدم از حضرت باقر عليه السّلام كه ميفرمود: همانا خداى تعالى بتوبه (و بازگشت) بنده خود فرحناك‌تر است از مردى كه در شب تارى شتر و توشه خود را گم كند و آنها را بيابد، پس خدا بتوبه بنده‌اش از چنين مردى در آن حال كه راحله گم شده را پيدا كند شادتر است.