ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٦٨ - معناى توبه نصوح

شرح‌

- جزرى در نهاية پس از نقل حديثى نظير حديث گذشته گويد: «فرح» در اينجا و در امثال آن كنايه از خوشنودى و سرعت پذيرش و پاداش نيكو داشتن است زيرا اطلاق ظاهر «فرح» بر خداى تعالى جايز نيست.

٩-

حضرت صادق عليه السّلام فرمود: همانا خداوند دوست دارد بنده‌اى كه در فتنه (گناه) افتد و بسيار توبه كند، و هر كه اين گونه نباشد (البته) بهتر است (يعنى آن كس كه خود را آلوده بگناه نكرده بهتر است از آنكه گناه كند و پس از آن توبه نمايد).

١٠-

جابر گويد: شنيدم حضرت باقر عليه السّلام مى فرمود: توبه‌كننده از گناه همانند كسى است كه گناه ندارد، و آنكه در گناه بماند با اينكه آمرزش خواهد چون مسخره‌چى است.

شرح‌

- يعنى كسى كه استغفار كند و آمرزش خواهد ولى با اين حال از گناه نيز دست نكشد مانند مسخره‌چى است كه خود را يا احكام دين را يا پروردگار را مسخره كند، مجلسى (ره) گويد: زيرا او اظهار پشيمانى كند ولى در حقيقت پشيمان نيست زيرا پشيمانى حقيقى دنبالش دست كشيدن از گناه است، و اگر در حقيقت مسخره كند بخداى بزرگ كافر شود.

١١

- حضرت باقر عليه السّلام فرمود: خداى عز و جل بداود عليه السّلام وحى فرمود: كه نزد بنده‌ام دانيال برو و بگو: همانا تو مرا نافرمانى كردى و من آمرزيدمت، و نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم، و نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم، و اگر دربار چهارم نافرمانى مرا كنى تو را نيامرزم؟ پس داود عليه السّلام نزدش آمد و فرمود: اى دانيال من فرستاده خدايم بسوى تو، و او بتو فرمايد: تو مرا نافرمانى كردى پس من آمرزيدم، و نافرمانى مرا كردى و من تو را آمرزيدم، و نافرمانى مرا كردى و تو را آمرزيدم،