پس بدرستى كه من بيم كننده شماام از عذاب سخت كه در پيش است قوم از استماع اين سخن متغير شده متفرق گشتند و ابو لهب گفت تبا لك هذا دعوتنا جميعا زيانكارى باد ترا ما را از براى اين خبر ميخواندى حق تعالى در جواب او اين سوره فرستاد كه‌ تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَ‌ الخ و بعد از امر به انذار اقرب قرباء وى را امر ميفرمايد بحسن معاشرت و تواضع با اهل ايمان و ميگويد كه‌ وَ اخْفِضْ جَناحَكَ‌ و فرو گذار با خود را اين مستعار است از (خفض الطائر جناحه اذا اراد ان ينحط) و مراد اينست كه لين جانبك يعنى نرم ساز جانب خود را و تواضع و مهربانى و رافت نما لِمَنِ اتَّبَعَكَ‌ مر آن را كه پيروى كرده است تو را مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌ از گرويدگان و دعوت ايشان كن بنرمى و سهولت و نرم خويى و حسن خلق من براى تبيين است زيرا كه من اتبع اعم از آنست كه شخصى تابع باشد در دين و يا غير آن و يا از براى تبعيض گاهى كه مراد از مؤمنين مشرف بر ايمان باشد يا بلسان مصدق باشد و ح معنى اين باشد كه با آن كسانى كه بايمان نزديكند و يا بزبان تصديق تو ميكنند ملاطفة كن و متواضع و متخلق باش تا بجهت ميمنت حسن خلق در دايره ايمان در ايندو جنان را با لسان موافق گردانند فَإِنْ عَصَوْكَ‌ پس اگر نافرمانى كنند تو را عشيره تو و متابعت نكنند و بر كفر خود راسخ باشند فَقُلْ‌ پس بگو بايشان كه‌ إِنِّي بَرِي‌ءٌ بدرستى كه من بيزارم‌ مِمَّا تَعْمَلُونَ‌ از آنچه ميكنيد از شرك و عصيان و مرا بآن مؤاخذه نخواهند كرد وَ تَوَكَّلْ‌ و توكل كن در كفايت مهمات خود عَلَى الْعَزِيزِ بر خداوند غالب بالذات كه قادر است بر قهر اعدا الرَّحِيمِ‌ مهربان بر نصرت اوليا تا شر كسانى كه نافرمانى تو ميكنند از تو كفايت كند توكل تفويض امور است بكسى كه مالك حقيقى است و قادر بالذات بر نفع ضرر و گويند متوكل كسى است كه چون امرى مكروه او را سانح گردد و محاوله ننمايد در دفع آن از نفس خود بآنچه در آن معصيت خدا باشد پس بنا بر اين اگر شخصى بمحنتى گرفتار شود و از غير خود خلاصى آن طلب كند از حد توكل بيرون نرفته باشد زيرا كه محاوله نكرد در دفع آنچه بدو نازل شده از نفس خود بچيزى كه در او معصيت خدا بوده باشد و قوله‌ الَّذِي يَراكَ‌ صفت بعد از صفت است يعنى توكل‌