تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ١١٦ - سوره الأنبياء(٢١) آيات ١٠٠ تا ١١٢
خبر داد باسناد خود از محمد بن خالد جندى از ابان بن صالح از حسن از انس بن مالك كه پيغمبر (ص) فرمود
لا يزداد الامر الا شدة و لا الناس الا شحا و لا الدنيا الا ادبارا و لا تقوم الساعة الا على شرار الناس و لا مهدى الا عيسى بن مريم
و اين حديثى است كه محمد بن خالد منفرد است بآن و كسى ديگر اين حديث را از آن حضرت نقل نكرده و اينكه ابو عبد اللَّه الحافظ گفته كه محمد بن خالد مردى مجهول بود دالست بر ضعف اسناد و احاديث در تنصيص بر خروج مهدى و بر آنكه وى از عترة حضرت رسالتست بسيار است از آن جمله حديث كرد ما را حافد ابو بكر بيهقى كه خبر داد ما را ابو على رودبارى و وى از ابو بكر بن داسه و او از ابو داود سجستانى در كتاب سنن از طرق كثيره كه ذكر آنها نموده و بعد از آن گفته كه همه اينها را از عاصم مقرى نقل كردند كه وى از او رواية كرد كه عبد اللَّه بن عباس از پيغمبر (ص) رواية نمود كه
لو لم يبق من الدنيا الا يوم واحد لطول اللَّه ذلك اليوم حتى يبعث فيه رجلا متى
و برواية ديگر
رجلا من اهل بيتى
و در بعضى ديگر از روايات
يواطئ اسمه اسمى يملأ الارض قسطا و عدلا كما ما ملئت ظلما و جورا
و نيز ابو الحسن باسناد مذكور حديث كرد ما را ابو داود كه احمد بن ابراهيم گفت كه حديث نمود مرا عبد اللَّه بن جعفر رقى از ابو المليح حسن بن عمر و وى از زياد بن بيان و او از على بن نفيل و على از سعيد بن مسيب و سعيد از ام سلمه كه گفت شنيدم از رسول صلى اللَّه عليه و آله كه ميگفت
المهدى من عترتى من ولد فاطمة
انتهى كلامه وهب بن منبه گفته كه من در كتب اولى خواندهام كه خداى تعالى فرموده كه من زمين را بميراث بصالحان امة محمد (ص) دهم و از ابى جعفر (ع) رواية كردهاند كه مراد بصالحان در اين آيه مهدى است با اصحاب وى كه همه مؤمنان صالح باشند چنان كه گذشت (اللهم ارزقنا لقاه و الشهادة بين يديه بحق محمد و على و الهم المعصومين صلوات اللَّه عليهم اجمعين) إِنَّ فِي هذا بدرستى كه در آن چيزى كه مذكور شد از اهلاك كافران طالح و دولت مؤمنان صالح يا از اخبار و مواعظ و مواعيد در اين سوره لَبَلاغاً هر آينه كفايتست يا سبب بلوغ است به بغية و مطلوب لِقَوْمٍ عابِدِينَ مر گروه پرستندگان را كه تمامى همت خود را صرف كرده باشند در عبادت مراد امة حضرت رسالت (ص) اند كه خير و موعظه قرآنى ايشان را كافيست در رسيدن بمطلوب وَ ما أَرْسَلْناكَ و نفرستاديم ترا اى محمد (ص) إِلَّا رَحْمَةً مگر در حالتى كه محض بخشايشى لِلْعالَمِينَ مر عالميان را زيرا كه آنچه بآن مبعوث شده سبب اسعاد و هداية ايشانست و موجب صلاح معاد و معاش ايشان كه مطلوب و مرغوبست و از اينجا است كه آن حضرت فرموده كه انا رحمة مهداة و رحمة او نسبت بكفار امنية ايشانست از خسف و رجف و صيحه و غرق و غير آن از انواع عذاب استيصال