ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١١٨ - باب شك

شك كند (چطور)؟ فرمود: كافر است؟ (محمد بن مسلم) گويد: پس حضرت رو بزراره كرد و فرمود:

همانا كافر شود در صورتى كه انكار كند.

توضيح‌

- اينكه حضرت در پايان حديث رو بزراره كرد و فرمود: «همانا كافر شود در صورتى كه انكار كند» شايد بخاطر اين بوده كه زراره واسطه ميان ايمان و كفر را قبول نداشته چنانچه اين مطلب در ضمن حديثى در باب كفر حديث (٧) گذشت، و مقصود امام عليه السلام اينست كه بمجرد شك كافر نشود بلكه شك در صورتى موجب كفر است كه از روى انكار باشد گر چه در صورت شك مؤمن هم نيست.

٤-

ابو بصير گويد: پرسيدم از حضرت صادق عليه السّلام از (تفسير) گفتار خداى عز و جل: «آنان كه ايمان آوردند و ايمانشان را بستم آلوده نكردند» (سوره انعام آيه ٨٢) فرمود: (مقصود از ستم) شك است (يعنى ايمانشان را بشك نيالودند).

٥-

امام صادق عليه السّلام فرمود: شك و نافرمانى در آتشند، نه از ما هستند و نه بسوى ما توجه دارند.

شرح‌

- فيض (ره) گويد: نظر امام عليه السّلام كنايه از شك و نافرمانى است، زيرا استحقاق آنان كه شك كنند و نافرمانى كنند براى آتش بخاطر شك و نافرمانى است پس مقصود اهل آنهايند.

٦-

و نيز آن حضرت عليه السّلام فرمود: كسى كه بر فطرت توحيد (و از پدر و مادر خدا پرست) بدنيا آيد در باره خدا شك كند هرگز بخير باز نگردد.

شرح‌

- مجلسى (ره) گويد: ظاهر اين حديث اينست كه توبه مرتد فطرى قبول نشود چنانچه مشهور است.

٧-

حضرت باقر عليه السّلام فرمود: با شك و انكار هيچ عملى سود ندارد.