ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٤٩٩

توضيح- اين خبر هم از نظر معنى مانند حديث (٣) است.

٥-

سماعه گويد: از حضرت صادق عليه السلام از اينكه مردى نام مرد ديگرى را (كه برايش نامه مى‌نويسد، يا مرد ديگرى كه نامش را بخاطر كارى ذكر ميكند و ظاهر همان معناى اول است) در نامه پيش مياندازد؟ فرمود: باكى نيست اين فضل و احسانى است، نامش را پيش مياندازد و بدين وسيله او را اكرام كند (و گرامى شمرد).

٦-

و نيز فرمود عليه السلام: باكى نيست كه مردى در نامه نام رفيقش را پيش از نام خود بنويسد.

٧-

مرازم بن حكيم گويد: حضرت صادق عليه السلام دستور فرمود براى كارى نامه‌اى بنويسند، پس آن نامه نوشته شد و بنظر آن حضرت رساندند و در آن نامه‌

«ان شاء اللَّه»

ننوشته بودند، فرمود: چگونه اميد داريد كه اين كار بپايان برسد (و انجام شود) با اينكه‌

«ان شاء اللَّه»

در آن نيست؟ بنگريد هر كجا كه‌

«ان شاء اللَّه»

ندارد در آن بنويسيد.

٨-

احمد بن محمد بن أبى نصر گويد: حضرت رضا عليه السلام نامه را (براى خشك شدن مركبش) خاك بر آن ميريخت. و ميفرمود: عيب ندارد.

٩-

على بن عطيه نامه‌هائى از حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام ديد كه روى آنها خاك افشانده بودند.

باب نهى از سوزاندن كاغذهاى نوشته‌

١-

عبد الملك بن عتبه گويد: از حضرت أبى الحسن عليه السلام پرسيدم از كاغذهائى كه جمع مى‌شود