شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٦ - دعا و شفاعت دقوقى در خلاص كشتى

دامن او گير زودتر بى‌گمان‌

تا رهى در دامن آخر زمان‌

تو دلا منظور حق آن گه شوى‌

كه چو جزوى سوى كلّ خود روى‌

حق همى‌گويد نظرمان در دل است‌

نيست بر صورت كه آن آب و گِل است‌

تو همى‌گويى مرا دل نيز هست‌

دل فراز عرش باشد نه به پست‌

در گل تيره يقين هم آب هست‌

ليك ز آن آبت نشايد آب دست‌

ز آن كه گر آب است مغلوب گل است‌

پس دل خود را مگو كين هم دل است‌

آن دلى كز آسمان‌ها برتر است‌

آن دل ابدال يا پيغمبر است‌

پاك گشته آن ز گل صافى شده‌

در فزونى آمده وافى شده‌

ترك گل كرده سوى بحر آمده‌

رسته از زندانِ گل بحرى شده‌

آب ما محبوس گل مانده است هين‌

بحر رحمت جذب كن ما را ز طين‌

بحر گويد من تو را در خود كشم‌

ليك مى‌لافى كه من آب خوشم‌

لاف تو محروم مى‌دارد تو را

ترك آن پنداشت كن در من در آ

آب گِل خواهد كه در دريا رود

گِل گرفته پاى آب و مى‌كشد

گر رهاند پاى خود از دست گل‌

گِل بماند خشك و او شد مستقل‌

آن كشيدن چيست از گل آب را

جذبِ تو نقل و شراب ناب را