شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٢ - بيان آن كه حق تعالى هر چه داد و آفريده از سماوات و ارضين و اعيان و اعراض همه به استدعاى حاجت آفريد، خود را محتاج چيزى بايد كردن تا بدهد كه أمن يجيب المضطر إذا دعاه، اضطرار گواه استحقاق است

رفتن اين آب فوق آسياست‌

رفتنش در آسيا بهر شماست‌

چون شما را حاجت طاحون نماند

آب را در جوى اصلى باز راند

ور نباشى مستحقِّ شرح و گفت‌

ناطقه ناطق تو را ديد و بخفت‌

هر چه روييد از پى محتاج رُست‌

تا بيابد طالبى چيزى كه جست‌

حق تعالى گر سماوات آفريد

از براى دفع حاجات آفريد

هر كجا دردى دوا آن جا رود

هر كجا فقرى نوا آن جا رود

هر كجا مشكل جواب آن جا رود

هر كجا كشتى است آب آن جا رود

آب كم جو تشنگى آور به دست‌

تا بجوشد آب از بالا و پست‌

تا نزايد طفلك نازك گلو

كى روان گردد ز پستان شير او

رو بدين بالا و پستى‌ها بدو

تا شوى تشنه و حرارت را گرو

بعد از آن از بانگ زنبور هوا

بانگ آب جو بنوشى اى كيا

حاجت تو كم نباشد از حَشيش‌

آب را گيرى سوى او مى‌كشيش‌

گوش گيرى آب را تو مى‌كشى‌

سوى زرع خشك تا يابد خوشى‌

زرع جان را كِش جواهر مضمر است‌

ابر رحمت پر ز آب كوثر است‌

تا سَقاهُم رَبُّهُم آيد خطاب‌

تشنه باش اللّهُ أعلَم بِالصَّواب‌

نفحه آمد مر شما را ديد و رفت‌

هر كه را مى‌خواست جان بخشيد و رفت ١٩٥٣/ ١