شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٥٦ - رفتن هر دو خصم نزد داود

خلق گفتند اين مسلمان راستگوست‌

وين فروشنده‌ى دعاها ظلم جوست‌

اين دعا كى باشد از اسباب ملك‌

كى كشيد اين را شريعت خود به سلك‌

بيع و بخشش يا وصيت يا عطا

يا ز جنس اين شود ملكى تو را

در كدامين دفتر است اين شرع نو

گاو را تو باز ده يا حبس رو

او به سوى آسمان مى‌كرد رو

واقعه ما را نداند غير تو

در دل من آن دعا انداختى‌

صد اميد اندر دلم افراختى‌

من نمى‌كردم گزافه آن دعا

همچو يوسف ديده بودم خواب‌ها

چون كه مرا زين همه دشمن نهند

تهمت اين واقعه بر من نهند

ديد يوسف آفتاب و اختران‌

پيش او سجده كنان چون چاكران‌

اعتمادش بود بر خواب درست‌

در چه و زندان جز آن را مى‌نجست‌

ز اعتماد او نبودش هيچ غم‌

از غلامى وز ملام و بيش و كم‌

اعتمادى داشت او بر خواب خويش‌

كه چو شمعى مى‌فروزيدش ز پيش‌

چون در افكندند يوسف را به چاه‌

بانگ آمد سمعِ او را از اله‌

كه تو روزى شه شوى اى پهلوان‌

تا بمالى اين جفا در رويشان‌

قائل اين بانگ نآيد در نظر

ليك دل بشناخت قائل را زَ اثَر

قُوَّتى و راحتى و مَسندى‌

در ميان جان فتادش ز آن نِدا

چاه شد بر وى بِد آن بانگ جليل‌

گلشن و بزمى چو آتش بر خليل‌