شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٢ - اختلاف كردن در چگونگى و شكل پيل

همچو كنعان كآشنا مى‌كرد او

كه نخواهم كشتى نوح عدو

هى بيا در كشتى بابا نشين‌

تا نگردى غرق طوفان اى مَهين‌

گفت نه من آشنا آموختم‌

من بجز شمع تو شمع افروختم‌

هين مكن كين موج طوفان بلاست‌

دست و پا و آشنا امروز لاست‌

باد قهر است و بلاى شمع كُش‌

جز كه شمع حق نمى‌پايد، خمش‌

گفت نه رفتم بر آن كوه بلند

عاصم است آن كُه مرا از هر گزند

هين مكن كه كوه كاه است اين زمان‌

جز حبيب خويش را ندهد امان‌

گفت من كى پند تو بشنوده‌ام‌

كه طمع كردى كه من زين دوده‌ام‌

خوش نيامد گفت تو هرگز مرا

من بَرى‌ام از تو در هر دو سرا

هين مكن بابا كه روز ناز نيست‌

مر خدا را خويشى و أنباز نيست‌

تا كنون كردى و اين دم نازُكى است‌

اندر اين درگاه گيرا نازِ كيست؟

لَم يَلِد لَم يُولَد است او از قِدَم‌

نه پدر دارد نه فرزند و نه عَم‌

ناز فرزندان كجا خواهد كشيد

ناز بيابان كجا خواهد شنيد

نيستم مولود پيرا كم بناز

نيستم والد جوانا كم گُزار

نيستم شوهر نيم من شهوتى‌

ناز را بگذار اينجا اى سِتى‌

جز خضوع و بندگىّ و اضطرار

اندر اين حضرت ندارد اعتبار

گفت بابا سال‌ها اين گفته‌اى‌

باز مى‌گويى به جهل آشفته‌اى‌

چند از اين‌ها گفته‌اى با هر كسى‌

تا جواب سَرد بشنودى بَسى‌

اين دمِ سرد تو در گوشم نرفت‌

خاصه اكنون كه شدم دانا و زفت‌

گفت بابا چه زيان دارد اگر

بشنوى يك بار تو پندِ پدر

همچنين مى‌گفت او پند لطيف‌

همچنان مى‌گفت او دفع عَنيف‌

نه پدر از نُصح كنعان سير شد

نه دمى در گوش آن ادبير شد

اندر اين گفتن بدند و موج تيز

بر سر كنعان زد و شد ريز ريز