شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠١ - صفت خرمى شهر اهل سبا و ناشكرى ايشان

اصلشان بَد بود آن اهل سبا

مى‌رميدندى ز اسباب لقا

دادشان چندان ضياع و باغ و راغ‌

از چپ و از راست از بهر فراغ‌

بس كه مى‌افتاد از پُرّى ثِمار

تنگ مى‌شد مَعبَر ره بر گذار

آن نثار ميوه ره را مى‌گرفت‌

از پُرى ميوه رهرو در شگفت‌

سلّه بر سر در درختستانشان‌

پُر شدى ناخواست از ميوه فشان‌

باد آن ميوه فشاندى نه كسى‌

پر شدى ز آن ميوه دامن‌ها بسى‌

خوشه‌هاى زفت تا زير آمده‌

بر سر و روى رونده مى‌زده‌

مرد گلخن تاب از پُرّى زر

بسته بودى در ميان زرّين كمر

سگ كُليحه كوفتى در زير پا

تخمه بودى گرگِ صحرا از نوا

گشته ايمن شهر و ده از دزد و گرگ‌

بز نترسيدى هم از گرگ سِتُرگ‌

گر بگويم شرح نعمت‌هاى قوم‌

كه زيادت مى‌شد آن يوماً بيوم‌

مانع آيد از سخن‌هاى مهم‌

انبيا بُردند أمر فَاستَقِم‌