شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩١ - بيان آن كه طاغى در عين قاهرى مقهور است و در عين منصورى مأسور

دزد قهرِ خواجه كرد و زر كشيد

او بد آن مشغول خود والى رسيد

گر ز خواجه آن زمان بگريختى‌

كى بر او والى حشر انگيختى‌

قاهرىِّ دزد مقهوريش بود

ز آن كه قهر او سر او را ربود

غالبى بر خواجه دام او شود

تا رسد والى و بستاند قَوَد

اى كه تو بر خلق چيره گشته‌اى‌

در نبرد و غالبى آغشته‌اى‌

آن به قاصد منهزم كردستشان‌

تا تو را در حلقه مى‌آرد كشان‌

هين عنان در كش پى اين منهزم‌

در مران تا تو نگردى مُنخَزِم‌

چون كشانيدت بدين شيوه به دام‌

حمله بينى بعد از آن اندر زِحام‌

عقل از اين غالب شدن كى گشت شاد

چون در اين غالب شدن ديد او فساد

تيز چشم آمد خرد بيناى پيش‌

كه خدايش سرمه كرد از كحل خويش‌

گفت پيغمبر كه هستند از فنون‌

اهل جنّت در خصومت‌ها زبون‌

از كمال حزم و سوء الظَّنِّ خويش‌

نه ز نقص و بد دلى و ضعفِ كيش‌

در فره دادن شنيده در كمون‌

حكمت لَو لا رِجالٌ مُؤمِنون‌

دست كوتاهى ز كفّار لعين‌

فرض شد بهر خلاص مؤمنين‌

قصّه عهد حُدَيبِيَّه بخوان‌

كَفَّ أيدِيكُم تمامت ز آن بدان‌

نيز اندر غالبى هم خويش را

ديد او مغلوب دام كبريا