شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٧٣ - حكايت استر پيش شتر كه من بسيار در رو مىافتم و تو نمىافتى الا به نادر

حكايت استر پيش شتر كه من بسيار در رو مى‌افتم و تو نمى‌افتى الّا به نادر

ب ١٧٥٣- ١٧٤٥ حكايت استر: اين داستان در دفتر چهارم نيز خواهد آمد:

٣٣٧٧/ ٤ و ظاهراً داستان گرفته از سخنان شمس است: استر شتر را پرسيد كه چون است كه من بسيار در سر مى‌آيم تو كم در سر مى‌آيى؟ شتر جواب گفت كه من چون بر سر عقبه بر آيم نظر كنم تا پايان عقبه ببينم. زيرا بلند سرم و بلند همتم و روشن چشمم. يك نظر به پايان عقبه مى‌نگرم و يك نظر به پيش پا. مراد از شتر «شيخ» است كه كامل نظر است و هر كس كه بدو پيوستگى بيشتر دارد از دزديدن اخلاق او لا شك با هر چه نشينى يا هر چه باشى خوى او گيرى. (مقالات شمس، جزء اول، ص ١٠٨، و نيز نگاه كنيد به: ص ٢٧٢ و ٣٤٦)