شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣٠ - پيش رفتن دقوقى به امامت آن قوم

٧٠٤- ٧٠٣/ ٢ چنان كه كيش‌ها نيز جز يكى نيست كه‌ إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ. (آل عمران، ١٩) آن چه آنان را تشخص بخشيده نور حق است كه بر آنان تافته است. آن كه ديده بصيرت دارد، ماه را مى‌بيند (همه را يكى مى‌بيند) و آن كه گمراه است به پرتو مى‌نگرد. چون پرتو به اصل باز گرديد خواهد دانست گمراه بوده است.

ب ٢١٣٨- ٢١٣٢ بتان: استعارت از كسانى كه مردم دل بدان بسته و آنان را خداوند قدرتى مى‌دانند. و به معنى «زيبا رويان» نيز تلميحى دارد.

مُعسِر: تنگدست، درويش، و در اصطلاح فقهى آن كه دارايى وى كفاف دين او نكند.

كسانى كه به دنيا و نعمت و زيبايى‌هاى آن دل بسته‌اند، و برخوردارى از آن را لذت مى‌شمارند، اگر نيك بنگرند آگاه مى‌شوند اين لذت خيالى بيش نبوده است چنان كه كسى در خواب از لذتى خوش شود.

٤- ٤١٣/ ١.