شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩٥ - سؤال كردن بهلول آن درويش را

ب ١٩٢٢- ١٨٩٧ هيچ برگى ...: گرفته از قرآن كريم است: «وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُها.» (انعام، ٥٩) سلطانِ بخت: خداوند اقبال كه بخت در فرمان اوست. كنايت از حضرت حق جل و علا كه عزت و ذلت هر كس به تقدير اوست. (آل عمران، ٢٦) ادخُلُوا: (جمع مذكر امر حاضر) در آييد.

غنى: از صفت‌هاى بارى تعالى است.

پَرّه: بعض شارحان آن را پر كاه معنى كرده‌اند به قرينه اين بيت:

٣٤٢١/ ٥ ولى در اين بيت مى‌توان «پره» را دندانه چرخ و دولاب گرفت: «به خطِّ مهره گردون و پرّه دولاب.» (خاقانى)

(قاآنى) در نطق رام شدن: كنايت از به گفتار در آمدن.

كلىِّ كار به امر كردگار گرديدن: اشعريان قدرت بر كار را از خدا مى‌دانند و بنده را فاعل مختار نمى‌شمارند و گويند بنده را تنها كسب است. (نگاه كنيد به: شرح بيت ٧٣٢/ ٢) مُستطاب: خوش آمده.

مُستَلَذ: بامزه، لذت دار.

أمر قِدَم: خواست حضرت حق. آن چه از ازل در علم خدا گذشته.

بهر يزدان مردن: گرفته از قرآن كريم است: «قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌». (انعام، ١٦٢) ترك كفر ...: كنايت از توحيد و پرستش حضرت حق. و اشارت است به: «ما عبدتك خوفاً مِن نارك و لا طَمَعاً فى جنَّتِك و لكن وَجَدْتُكَ أهلًا لِلْعبادَةِ.» (بحار الانوار، ج ٤١،