شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧١ - نوميد شدن انبيا از قبول و پذيراى منكران قوله حتى إذا استيأس الرسل

انبيا گفتند با خاطر كه چند

مى‌دهيم اين را و آن را وعظ و پند

چند كوبيم آهن سردى ز غَى‌

در دميدن در قفص هين تا به كى‌

جنبش خلق از قضا و وعده است‌

تيزى دندان ز سوز معده است‌

نفس اوّل راند بر نفسِ دُوم‌

ماهى از سر گنده باشد نه ز دم‌

ليك هم مى‌دان و خر مى‌ران چو تير

چون كه بَلِّغ گفت حق شد ناگزير

تو نمى‌دانى كزين دو كيستى‌

جهد كن چندان كه بينى چيستى‌

چون نهى بر پشت كشتى بار را

بر توكّل مى‌كنى آن كار را

تو نمى‌دانى كه از هر دو كيى‌

غرقه‌اى اندر سفر يا ناجيى‌

گر بگويى تا ندانم من كيم‌

بر نخواهم تاخت در كشتى و يم‌

من در اين ره ناجيم يا غرقه‌ام‌

كشف گردان كز كدامين فرقه‌ام‌

من نخواهم رفت اين ره با گمان‌

بر اميد خشك همچون ديگران‌

هيچ بازرگانيى نايد ز تو

ز آن كه در غيب است سرّ اين دو رو

تاجر ترسنده طبع شيشه جان‌

در طلب نه سود دارد نه زيان‌

بل زيان دارد كه محروم است و خوار

نور او يابد كه باشد شعله خوار

چون كه بر بوك است جمله كارها

كار دين اولى گزين يابى رها

نيست دستورى بدين جا قَرعِ باب‌

جز اميد اللّهُ أعلَم بالصَّواب‌