شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢٦ - جواب گفتن مهمان ايشان را و مثل آوردن به دفع كردن حارس كشت به بانگ دف از كشت، شترى را كه كوس محمودى بر پشت او زدندى

هر كه از خورشيد باشد پشت گرم‌

سخت رو باشد، نه بيم او را نه شرم‌

همچو روى آفتاب بى‌حَذَر

گشت رويش خصم سوز و پرده در

هر پيمبر سخت رو بُد در جهان‌

يك سواره كوفت بر جيبش شهان‌

رو نگردانيد از ترس و غمى‌

يك تنه تنها بزد بر عالمى‌

سنگ باشد سخت رو و چشم شوخ‌

او نترسد از جهان پُر كلوخ‌

كآن كلوخ از خشت زن يك لخت شد

سنگ از صنع خدايى سخت شد

گوسفندان گر برون‌اند از حساب‌

ز انبهيشان كى بترسد آن قصاب‌

كُلُّهُم راعٍ نَبى چون راعى است‌

خلق مانند رمه او ساعى است‌

از رمه چوپان نترسد در نبرد

ليكشان حافظ بود از گرم و سرد

گر زند بانگى ز قهر او بر رمه‌

دان ز مهر است آن كه دارد بر همه‌

هر زمان گويد به گوشم بخت نَو

كه تو را غمگين كنم غمگين مشو

من تو را غمگين و گريان ز آن كنم‌

تا كِت از چشم بدان پنهان كنم‌

تلخ گردانم ز غم‌ها خوى تو

تا بگردد چشم بَد از روى تو