شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٣ - فريفتن روستايى شهرى را و به دعوت خواندن به لابه و الحاح بسيار

اى برادر بود اندر ما مَضى‌

شهريى با روستايى آشنا

روستايى چون سوى شهر آمدى‌

خرگه اندر كوى آن شهرى زدى‌

دو مه و سه ماه مهمانش بُدى‌

بر دكان او و بر خوانش بدى‌

هر حَوايج را كه بودش آن زمان‌

راست كردى مرد شهرى رايگان‌

رو به شهرى كرد و گفت اى خواجه تو

هيچ مى‌نايى سوى دِه فرجه جُو

اللَّه اللَّه جمله فرزندان بيار

كين زمانِ گلشن است و نو بهار

يا به تابستان بيا وقت ثَمر

تا ببندم خدمتت را من كمر

خيل و فرزندان و قَومت را بيار

در دِه ما باش سه ماه و چهار

كه بهاران خِطّه دِه خوش بود

كشتزار و لاله دل كش بود

وعده دادى شهرى‌[١] او را دَفعِ حال‌

تا بر آمد بعد وعده هشت سال‌

او به هر سالى همى‌گفتى كه كَى‌

عزم خواهى كرد كآمد ماه دِى‌

او بهانه ساختى كامسال‌مان‌

از فلان خطّه بيامد ميهمان‌

سالِ ديگر گر توانم وارهيد

از مُهمّات آن طرف خواهم دويد

گفت هستند آن عيالم منتظر

بهر فرزندان تو اى اهل بِرَ

باز هر سالى چو لكلك آمدى‌

تا مقيم قبّه شهرى شدى‌

خواجه هر سالى ز زرّ و مال خويش‌

خرج او كردى گشادى بالِ خويش‌

آخرين كرّت سه ماه آن پهلوان‌

خوان نهادش بامدادان و شبان‌

از خجالت باز گفت او خواجه را

چند وعده چند بفريبى مرا

گفت خواجه جسم و جانم وصل جوست‌

ليك هر تحويل اندر حكم هوست‌