شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٨ - جواب خروس سگ را

روى زرد: كنايت از شرمنده.

لب گشودن: كنايت از سرزنش كردن، اعتراض نمودن.

عشوه ده: فريب‌كار.

اختر گو: منجّم، فال گو، كاهن.

كور اختر گو: كنايت از كسى كه از آن چه بدو نزديك است آگاه نباشد و از آن چه دور است خبر دهد، نظير:

(گلستان سعدى، ص ١٣١) مَحيص: خلاصى، رهايى.

طبل و كوس: كنايت از لاف و گزاف.

فردايش ...: اين تركيب را به دو صورت مى‌توان معنى كرد: فردا مصيبت غلام بر او خواهد آمد، فردا غلامش مصيبت خواهد ديد.

اقربا: جمع قريب: نزديك، خويشاوند.

خسران: زيان.

واقعه: بلا.

ديده سوء القضا دوختن: كنايت از قضاى بد را از خود دور كردن.

طاق و جفت: اشارت است به بازيى كه بيشتر كودكان مى‌كردند مهره‌ها را در كف گرفته و از همبازى مى‌پرسيدند طاق يا جفت، اگر پاسخ را درست مى‌گفت برنده بود. در اينجا مقصود اين است: كو وعده‌اى كه دادى.