شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٤ - جواب حمزه مر خلق را

الحذَر اى مرگ بينان بارِعوا

العَجَل اى حشر بينان سارِعُوا

الصَّلا اى لطف بينان افرَحُوا

البَلا اى قهر بينان اترَحُوا

هر كه يوسف ديد جان كردش فِدى‌

هر كه گرگش ديد برگشت از هدى‌

مرگ هر يك اى پسر هم رنگ اوست‌

پيش دشمن دشمن و بر دوست دوست‌

پيش ترك آيينه را خوش رنگى است‌

پيش زنگى آينه هم زنگى است‌

آن كه مى‌ترسى ز مرگ اندر فرار

آن ز خود ترسانى اى جان هوش دار

روى زشت توست نه رخسار مرگ‌

جان تو همچون درخت و مرگ برگ‌

از تو رُسته است ار نكوى است ار بَد است‌

ناخوش و خوش هر ضميرت از خود است‌

گر به خارى خَسته‌اى خود كِشته‌اى‌

ور حرير و قَز درى خود رشته‌اى‌

دان كه نبود فعل هم رنگ جزا

هيچ خدمت نيست هم رنگ عطا

مزد مزدوران نمى‌ماند به كار

كآن عرض وين جوهر است و پايدار

آن همه سختى و زور است و عرق‌

وين همه سيم است و زر است و طبق‌

سحر عين است اين عجب لطف خفى است‌

بر تو نقش گرگ و بر من يوسفى است‌