شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٣ - جواب گفتن عاشق عاذلان را و تهديد كنندگان را

گفت من مُستسقيم آبم كَشد

گر چه مى‌دانم كه هم آبم كُشد

هيچ مستسقى بنگريزد ز آب‌

گر دو صد بارش كند مات و خراب‌

گر بياماسد مرا دست و شكم‌

عشق آب از من نخواهد گشت كم‌

گويم آن گه كه بپرسند از بُطون‌

كاشكى بَحرم روان بودى درون‌

خيك اشكم گو بدر از موجِ آب‌

گر بميرم هست مرگم مستطاب‌

من به هر جايى كه بينم آبِ جو

رشكم آيد بودمى من جاى او

دست چون دفّ و شكم همچون دهل‌

طبل عشق آب مى‌كوبم چو گل‌

گر بريزد خونم آن روح الامين‌

جرعه جرعه خون خورم همچون زمين‌

چون زمين و چون جنين خون خواره‌ام‌

تا كه عاشق گشته‌ام اين كاره‌ام‌

شب همى‌جوشم در آتش همچو ديگ‌

روز تا شب خون خورم همچون زمين‌

من پشيمانم كه مكر انگيختم‌

از مراد خشم او بگريختم‌

گو بران بر جان مستم خشم خويش‌

عيد قربان اوست و عاشق گاوميش‌

گاو اگر خسپد و گر چيزى خورد

بهر عيد و ذبح او مى‌پرورد

گاو موسى دان مرا جان داده‌اى‌

جُزو جُزوم حشر هر آزاده‌اى‌

گاو موسى بود قربان گشته‌اى‌

كمترين جزوش حيات كُشته‌اى‌

بر جهيد آن كشته ز آسيبش ز جا

در خطاب اضرِبُوهُ بَعضها

يا كرامى اذْبِحُوا هَذَا البَقَر

إن أرَدتُم حَشرَ أرواحِ النَّظرَ

از جمادى مردم و نامى شدم‌

وَ ز نما مُردم به حيوان بر زدم‌

مردم از حيوانى و آدم شدم‌

پس چه ترسم كى ز مردن كم شدم‌

حمله ديگر بميرم از بشر

تا بر آرم از ملايك پرّ و سر

وز ملك هم بايدم جَستن ز جو

كُلُّ شَى‌ءٍ هالِك إلَّا وَجهَهُ‌