شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧٣ - گفتن روح القدس مريم را كه من رسول حقم به تو آشفته مشو و پنهان مشو از من كه فرمان اين است

بانگ بر وى زد نمودار كرم‌

كه امين حضرتم از من مرم‌

از سرافرازان عزّت سر مكش‌

از چنين خوش محرمان خود در مكش‌

اين همى‌گفت و ذُباله نور پاك‌

از لبش مى‌شد پياپى بر سِماك‌

از وجودم مى‌گريزى در عدم‌

در عدم من شاهم و صاحب علم‌

خود بُنه و بنگاه من در نيستى است‌

يك سواره نقش من پيش ستى است‌

مريما بنگر كه نقش مشكلم‌

هم حلالم هم خيال اندر دلم‌

چون خيالى در دلت آمد نشست‌

هر كجا كه مى‌گريزى با تو است‌

جز خيالى عارضيّى باطلى‌

كو بود چون صبح كاذب آفلى‌

من چو صبح صادقم از نور رب‌

كه نگردد گِرد روزم هيچ شب‌

هين مكن لا حول عمران زاده‌ام‌

كه ز لا حول اين طرف افتاده‌ام‌

مر مرا اصل و غذا لا حول بود

نور لاحولى كه پيش از قول بود

تو همى‌گيرى پناه از من به حق‌

من نگاريده پناهم در سَبَق‌

آن پناهم من كه مخلص‌هات بود

تو اعوذ آرى و من خود آن اعوذ

آفتى نبود بتر از ناشناخت‌

تو بَرِ يار و ندانى عشق باخت‌

يار را اغيار پندارى همى‌

شاديى را نام بنهادى غمى‌

اين چنين نخلى كه لطف يار ماست‌

چون كه ما دزديم نخلش دار ماست‌

اين چنين مشكين كه زلف مير ماست‌

چون كه بى‌عقليم اين زنجير ماست‌

اين چنين لطفى چو نيلى مى‌رود

چون كه فرعونيم چون خون مى‌شود

خون همى‌گويد من آبم هين مريز

يوسفم گرگ از توام اى پر ستيز

تو نمى‌بينى كه يار بُردبار

چون كه با او ضد شدى گردد چو مار