شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٨ - وجه عبرت گرفتن از اين حكايت و يقين دانستن كه إن مع العسر يسرا

عبرت است آن قصّه اى جان مر تو را

تا كه راضى باشى در حكم خدا

تا كه زيرك باشى و نيكو گمان‌

چون ببينى واقعه بد ناگهان‌

ديگران گردند زرد از بيم آن‌

تو چو گل خندان گه سود و زيان‌

ز آن كه گل گر برگ برگش مى‌كنى‌

خنده نگذارد نگردد مُنثَنِى‌

گويد از خارى چرا افتم به غم‌

خنده را من خود ز خار آورده‌ام‌

هر چه از تو ياوه گردد از قضا

تو يقين دان كه خريدت از بلا

مَا التَّصَوُّف قالَ وِجدانُ الفَرَح‌

فِى الفُؤادِ عندَ اتيان التَّرَح‌

آن عقابش را عُقابى دان كه او

در ربود آن موزه را ز آن نيك خو

تا رهاند پاش را از زخم مار

اى خنك عقلى كه باشد بى‌غبار

گفت لا تَأسَوا عَلى ما فاتَكُم‌

إن اتَى السِّرحانُ وَ اردى شاتَكُم‌

كآن بلا دفع بلاهاى بزرگ‌

و آن زيان منع زيان‌هاى سترگ‌

لب موبدان خشك و رخسار زرد

زبان پر ز گفتار و دل پر ز درد

كه گر بودنى باز گوييم راست‌

شود سر به يك بار و جان بى‌بهاست‌