شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٧ - جمع آمدن عمران به مادر موسى و حامله شدن مادر موسى

شب برفت و او بر آن درگاه خفت‌

نيم شب آمد پى ديدنش جفت‌

زن بر او افتاد و بوسيد آن لبش‌

بر جهانيدش ز خواب اندر شبش‌

گشت بيدار او و زن را ديد خوش‌

بوسه باران كرده از لب بر لبش‌

گفت عمران اين زمان چون آمدى‌

گفت از شوق و قضاى ايزدى‌

در كشيدش در كنار از مهر مرد

بر نيامد با خود آن دم در نبرد

جفت شد با او امانت را سپرد

پس بگفت اى زن نه اين كارى است خُرد

آهنى بر سنگ زد زاد آتشى‌

آتشى از شاه و مُلكش كين كشى‌

من چو ابرم تو زمين موسى نبات‌

حق شه شطرنج و ما ماتيم مات‌

مات و بُرد از شاه مى‌دان اى عروس‌

آن مدان از ما مكن بر ما فسوس‌

آن چه اين فرعون مى‌ترسد از او

هست شد اين دم كه گشتم جفت تو