شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠٤ - آمدن پيغامبران حق به نصيحت اهل سبا

چشم‌ها نگريستن به عبرت است و ديدن آثار قدرت، و پوشيدن آن از حرام و آن چه از آن نهى شده است و سپاس گوش‌ها شنيدن سخن نيك است و نشنيدن سخنان بد. (شرح انقروى) غول: كنايت از فريب شيطان، چنان كه در قرآن كريم است: كَمَثَلِ الشَّيْطانِ إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اكْفُرْ فَلَمَّا كَفَرَ قالَ إِنِّي بَرِي‌ءٌ مِنْكَ. (حشر، ١٦) چون نعمت حق تعالى بر مردمى افزون شود و قدر نشناسند و سپاس نگويند، سركشى و بطرشان بيفزايد بى‌نيازى نشان دهند و كفران نعمت كنند.

ب ٢٦٨٣- ٢٦٧٦ طعمه: لقمه، خوراك.

مُصِر: اصرار كننده، پاى فشارنده (در سركشى).

جفتان: شارحان آن را دل و جسم معنى كرده‌اند، ليكن ظاهراً به قرينه ٢٦٧٥- ٢٦٧٦ از «جفتان» مقصود دل و قدرت شناخت حق است.

اصرار در ناسپاسى تيرگى در دل پديد آرد، و آدمى را از وظيفه‌اى كه دارد باز دارد.

تا اين علت در آدمى باقى است آن چه به سود اوست زيان به حساب آرد و آن كه او را اندرز دهد دشمن انگارد.