شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٩ - شرح آن كور دور بين و آن كر تيز شنو و آن برهنه دراز دامن

ذكى: هوشمند.

دِثار: پوشش، جامه.

طپيدن: تپيدن. بيشتر به معنى لرزان و مضطرب بودن است. اما در اين بيت، غلتيدن و سر گرم بودن مناسب است. مرحوم فروزانفر آن را مقتبس از حديثى گرفته است كه در احاديث مثنوى (ص ٨١) آورده‌اند، ليكن ارتباط چندانى با آن حديث ندارد.

گوش كش: استعارت از مرگ يا فرشته‌اى كه مأمور جان گرفتن است.

در حديث است كه: «يَهرَمُ بنُ آدمَ وَ تَشِبُّ مِنهُ اثنَتانِ. الحِرصُ وَ الامَل: پسر آدم پير شود و دو خصلت او جوان گردد. آز و آرزو.» (بحار الانوار، ج ٧٤، ص ١٦٠، از رسول اكرم، تحف العقول، ص ٦٠) آرزوى دراز آدمى را به گرد آوردن مال دنيا وا مى‌دارد و آزمندى او را به عيب جويى ديگران. حالى كه عيب خود را ناديده مى‌انگارد. اما آن را كه دنيا بدو مى‌بخشد متاع غرور است و چون عمرش سر آيد بيند تهى دست روانه گور است. مثل دنيا و مال دنيا چون كودكان است و پاره‌اى سفال. آن پاره سفال‌ها را زر انگارند و از يكديگر بربايند و فرياد بر آرند.