شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٥٧ - تفسير آيت و أجلب عليهم بخيلك و رجلك

تو چو عزم دين كنى با اجتهاد

ديو بانگت بر زند اندر نهاد

كه مرو ز آن سو بينديش اى غَوى‌

كه اسير رنج و درويشى شوى‌

بى‌نوا گردى، ز ياران وا بُرى‌

خوار گردىّ و پشيمانى خورى‌

تو ز بيم بانگ آن ديو لعين‌

وا گريزى در ضلالت از يقين‌

كه هلا فردا و پس فردا مراست‌

راه دين پويم كه مهلت پيش ماست‌

مرگ بينى باز كو از چپّ و راست‌

مى‌كُشد همسايه را تا بانگ خاست‌

باز عزم دين كنى از بيمِ جان‌

مَرد سازى خويشتن را يك زمان‌

پس سِلَح بر بندى از علم و حِكَم‌

كه من از خوفى نيارم پاى كم‌

باز بانگى بر زند بر تو ز مكر

كه بترس و باز گرد از تيغ فقر

باز بگريزى ز راه روشنى‌

آن سلاح علم و فن را بفكنى‌

سال‌ها او را به بانگى بنده‌اى‌

در چنين ظلمت نمد افكنده‌اى‌

هيبت بانگ شياطين خلق را

بند كرده است و گرفته حلق را

تا چنان نوميد شد جانشان ز نور

كه روان كافران ز اهل قبور

اين شكوه بانگ آن ملعون بود

هيبت بانگ خدايى چون بود؟

هيبت باز است بر كبك نَجيب‌

مر مگس را نيست ز آن هيبت نصيب‌

ز آن كه نبود باز صيّادِ مگس‌

عنكبوتان مى‌مگس گيرند و بس‌

عنكبوت ديو بر چون تو ذُباب‌

كرّ و فر دارد نه بر كبك و عقاب‌

بانگ ديوان گَلّه‌بان اشقياست‌

بانگ سلطان پاسبان اولياست‌

تا نياميزد بدين دو بانگِ دور

قطره‌اى از بحر خوش با بحر شور