شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١١ - متهم داشتن قوم انبيا را

متّهم داشتن قوم انبيا را

ب ٢٧٣٦- ٢٧٣٢ زرق: دروغ، فريب.

زيد و بكر: كنايت از اين و آن، مردم عادى.

آب و گل: كنايت از جسم، انسان خاكى.

در عقل و دماغ در رفتن: پذيرفته شدن.

مشركان مكه مى‌گفتند چرا اين قرآن بر مردمى بزرگ از مكه يا طائف فرو فرستاده نشده و مى‌گفتند: لَوْ لا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَهُ نَذِيراً. (فرقان، ٧) رسم منكران با پيمبران چنين بود، ظاهر آنان را مى‌ديدند و درونشان را نمى‌توانستند شناخت. چون شيطان آنان را از فطرت باز گردانده بود: وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ. (نساء، ١١٩)