شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٣ - دعا و شفاعت دقوقى در خلاص كشتى

در گذاردن: در گذاشتن، بخشودن.

پيش از استحقاق: بيش از آن كه بنده طاعتى كند و مستحق پاداش شود، نعمت وجود بدو داده.

آموختن دعا از خدا: گرفته از آيه‌هاى قرآن كريم است از جمله: أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ. (بقره، ١٨٦) وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ. (غافر، ٦٠) وَ ادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ. (اعراف، ٢٩) چراغ افروختن در ظلمت: چنان كه در حديث است: «الدُّعاءُ مِفتاحُ الرَّحمَةِ وَ مِصباحُ السَّمَاواتِ وَ الارض.» (شرح انقروى) ظلمت: استعارت از بلاها كه آدمى گرفتار آن مى‌شود و به دعا دفع آن از خدا مى‌خواهد.

شفقت پيمبران و راهنمايان امّت از مادر بيش است، چه همِّ مادر در پرورش جسم است و آسايش اين جهان، و دل سوزى پيمبر و امام در رهايى از عذاب الهى در آن جهان.

بى‌خود: كنايت از آن كه در آن لحظه در حال استغراق بود و آن چه بر زبانش مى‌رفت از سوى پروردگار بدو تعليم مى‌شد.

١٩٢١- ١٩٢٠/ ٣