شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٤ - جواب آن مثل كه منكران گفتند از رسالت خرگوش پيغام به پيل از ماه آسمان

سرِّ آن خرگوش دان ديو فضول‌

كه به پيش نفس تو آمد رسول‌

تا كه نفس گول را محروم كرد

ز آب حيوانى كه از وى خضر خورد

باژگونه كرده‌اى معنيش را

كفر گفتى، مستعد شو نيش را

اضطراب ماه گفتى در زلال‌

كه بترسانيد پيلان را شغال‌

قصّه خرگوش و پيل آرى و آب‌

خَشيَتِ پيلان ز مه در اضطراب‌

اين چه ماند آخر اى كوران خام‌

با مهى كه شد زبونش خاص و عام‌

چه مه و چه آفتاب و چه فلك‌

چه عقول و چه نفوس و چه ملك‌

آفتاب آفتاب آفتاب‌

اين چه مى‌گويم مگر هستم به خواب‌

صد هزاران شهر را خشم شهان‌

سر نگون كرده است اى بد گمرهان‌

كوه بر خود مى‌شكافد صد شكاف‌

آفتابى از كسوفش در شغاف‌

خشم مردان خشك گرداند سحاب‌

خشم دل‌ها كرد عالم‌ها خراب‌

بنگريد اى مردگان بى‌حنوط

در سياستگاه شهرستان لوط

پيل خود چه بود كه سه مرغ پران‌

كوفتند آن پيلكان را استخوان‌

اضعف مرغان ابابيل است و او

پيل را بدريد و نپذيرد رفو

كيست كو نشنيد آن طوفان نوح‌

يا مصاف لشكر فرعون و روح‌

روحشان بشكست و اندر آب ريخت‌

ذرّه ذرّه آبشان بر مى‌گسيخت‌

كيست كو نشيند احوال ثمود

و آن كه صرصر عاديان را مى‌ربود

چشم بارى در چنان پيلان گشا

كه بُدندى پيل كُش اندر وغا

آن چنان پيلان و شاهان ظلوم‌

زير خشم دل هميشه در رجوم‌