شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٥٥ - رفتن هر دو خصم نزد داود

مى‌كشيدش تا به داود نبى‌

كه بيا اى ظالم گيج غَبى‌

حجّت بارِد رها كن اى دغا

عقل در تن آور و با خويش آ

اين چه مى‌گويى؟ دعا چه بود؟ مخند

بر سر و ريش من و خويش اى لوند

گفت من با حق دعاها كرده‌ام‌

اندر اين لابه بسى خون خورده‌ام‌

من يقين دارم دعا شد مستجاب‌

سر بزن بر سنگ اى منكَر خطاب‌

گفت گرد آييد هين يا مسلمين‌

ژاژ بينيد و فُشار اين مهين‌

اى مسلمانان دعا مال مرا

چون از آنِ او كند بهر خدا

گر چنين بودى همه عالم بدين‌

يك دعا أملاك بُردندى به كين‌

گر چنين بودى گدايانِ ضَرير

محتشم گشته بُدندى و امير

روز و شب اندر دعااند و ثنا

لابه گويان كه تو دِه‌مان اى خدا

تا تو ندهى هيچ كس ندهد يقين‌

اى گشاينده تو بگشا بند اين‌

مَكسبِ كوران بود لابه و دعا

جز لب نانى نيايند از عطا