شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٦ - بيان آن كه رسول

بيان آن كه رسول ٧ فرمود انّ للّه تعالى اولياء اخفياء

ب ٣١٠٨- ٣١٠٣ إنَّ لِلّه تعالى: منشأ آن حديثى است بدين عبارت: «إنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الأَبرارَ الأتقياءَ الأخفِياءَ الّذينَ إن غابُوا لَم يُفتَقَدُوا وَ إن حَضَرُوا لَم يُعرَفُوا قُلُوبُهُم مَصابِيحُ الهُدىَ يَخرُجُونَ مِن كُلِّ غَبراءَ مُظلِمَةٍ.» (احاديث مثنوى، ص ٩١) و اين حديث به نقل اعلام الدين ديلمى چنين است: «إنَّ اللَّهَ يُحِبّ الأتقِياءَ الأَخفِياءَ الَّذِينَ إِذا حَضَرُوا لَم يُعرَفُوا وَ إِذا غابُوا لَم يُفقَدوا. قُلُوبُهُم مَصابِيحَ الهُدَى مُنجَون من كل غبراءَ مُظلمة: همانا خدا دوست دارد پرهيزكاران پوشيده از مردم را كه چون حاضرند شناخته نشوند و چون غايب‌اند از آنان نپرسند دل‌هاشان چراغ‌هاى هدايت است از هر گرد تيره‌اى نجات يافته‌اند.» (بحار الانوار، ج ٧٤، ص ١٧٢، و نگاه كنيد به: نهج البلاغه، خطبه متقين) و در قرآن كريم از اينان به «عباد الرحمن» تعبير شده است قوم ديگر: آنان كه برابر فرمان خدا تسليم‌اند و چون و چرا ندارند، حجّت و استدلال نمى‌آوردند. اولياى حق كه جز خدا كسى آنان را نمى‌شناسد.

٩٣٢/ ٢ پنهان رفتن: ناشناس ماندن، پوشيده بودن.