شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٦ - ربودن عقاب موزه مصطفى

اندر اين بودند كآواز صلا

مصطفى بشنيد از سوى عُلا

خواست آبى و وضو را تازه كرد

دست و رو را شست او ز آن آب سرد

هر دو پا شست و به موزه كرد راى‌

موزه را بربود يك موزه رُباى‌

دست سوى موزه بُرد آن خوش خطاب‌

موزه را بربود از دستش عقاب‌

موزه را اندر هوا برد او چو باد

پس نگون كرد و از آن مارى فتاد

در فتاد از موزه يك مار سياه‌

ز آن عنايت شد عقابش نيك خواه‌

پس عقاب آن موزه را آورد باز

گفت هين بستان و رو سوى نماز

از ضرورت كردم اين گستاخيى‌

من ز ادب دارم شكسته شاخيى‌

واى كو گستاخ پايى مى‌نهد

بى‌ضرورت كش هوا فَتوى دهد

پس رسولش شكر كرد و گفت ما

اين جفا ديديم و بود اين خود وفا

موزه بربودى و من درهم شدم‌

تو غمم بردى و من در غم شدم‌

گر چه هر غيبى خدا ما را نمود

دل در آن لحظه به خود مشغول بود

گفت دور از تو كه غفلت در تو رُست‌

ديدنم آن غيب را هم عكس توست‌

مار در موزه ببينم بر هوا

نيست از من عكس توست اى مصطفى‌

عكس نورانى همه روشن بود

عكس ظلمانى همه گلخن بود

عكس عبد اللّه همه نورى بود

عكس بيگانه همه كورى بود

عكس هر كس را بدان اى جان ببين‌

پهلوى جنسى كه خواهى مى‌نشين‌