شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢١٨ - داستان مشغول شدن عاشقى به عشق نامه خواندن و مطالعه كردن عشق نامه در حضور معشوق خويش، و معشوق آن را ناپسند داشتن كه طلب الدليل عند حضور المدلول قبيح و الاشتغال بالعلم بعد الوصول إلى المعلوم مذموم

آن يكى را يار پيش خود نشاند

نامه بيرون كرد و پيش يار خواند

بيت‌ها در نامه و مدح و ثنا

زارى و مسكينى و بس لابه‌ها

گفت معشوق اين اگر بهر من است‌

گاهِ وصل اين عمر ضايع كردن است‌

من به پيشت حاضر و تو نامه خوان‌

نيست اين بارى نشان عاشقان‌

گفت اينجا حاضرى امّا وَ ليك‌

من نمى‌يابم نصيب خويش نيك‌

آن چه مى‌ديدم ز تو پارينه سال‌

نيست اين دم گر چه مى‌بينم وصال‌

من از اين چشمه زلالى خورده‌ام‌

ديده و دل ز آب تازه كرده‌ام‌

چشمه مى‌بينم و ليكن آب نى‌

راه آبم را مگر زد ره زنى‌

گفت پس من نيستم معشوق تو

من به بُلغار و مرادت در قُتُو

عاشقى تو بر من و بر حالتى‌

حالت اندر دست نبود يا فَتِى‌

پس نيم كلىِّ مطلوب تو من‌

جزو مقصودم تو را اندر زمن‌

خانه معشوقه‌ام معشوق نى‌

عشق بر نقد است بر صندوق نى‌

هست معشوق آن كه او يكتو بود

مبتدا و منتهاات او بود

چون بيابى‌اش نمانى منتظر

هم هويدا او بود هم نيز سِر