شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٠ - منع كردن دوستان او را از رجوع كردن به بخارا و تهديد كردن و لاابالى گفتن او

گفت او را ناصحى اى بى‌خبر

عاقبت انديش اگر دارى هنر

در نگر پس را به عقل و پيش را

همچو پروانه مسوزان خويش را

چون بخارا مى‌روى ديوانه‌اى‌

لايق زنجير و زندان خانه‌اى‌

او ز تو آهن همى‌خايد ز خشم‌

او همى‌جويد تو را با بيست چشم‌

مى‌كند او تيز از بهر تو كارد

او سگ قحط است و تو انبانِ آرد

چون رهيدى و خدايت راه داد

سوى زندان مى‌روى؟ چونت فتاد؟

بر تو گر ده گون موكَّل آمدى‌

عقل بايستى كز ايشان كم زدى‌

چون موكَّل نيست بر تو هيچ كس‌

از چه بسته گشت بر تو پيش و پس‌

عشقِ پنهان كرده بود او را اسير

آن موكِّل را نمى‌ديد آن نَذير

هر موكَّل را موكِّل مختفى است‌

ور نه او در بند سگ طبعى ز چيست‌

خشم شاه عشق بر جانش نشست‌

بر عوانى و سيه روييش بست‌