شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٠٢ - امر كردن سليمان

پس سليمان گفت اى زيبا دَوى‌

امر حق بايد كه از جان بشنوى‌

حق به من گفته است هان اى دادور

مشنو از خصمى تو بى‌خصمى دگر

تا نيايد هر دو خصم اندر حضور

حق نيايد پيش حاكم در ظهور

خصم تنها گر بر آرد صد نفير

هان و هان بى‌خصم قول او مگير

من نيارم رو ز فرمان تافتن‌

خصم خود را رَو بياور سوى من‌

گفت قول توست برهان و درست‌

خصم من باد است و او در حكم توست‌

بانگ زد آن شه كه اى بادِ صَبا

پشّه افغان كرد از ظلمت بيا

هين مقابل شو تو و خصم و بگو

پاسخ خصم و بكن دفع عدو

باد چون بشنيد آمد تيز تيز

پشّه بگرفت آن زمان راه گريز

پس سليمان گفت اى پشّه كجا

باش تا بر هر دو رانم من قضا

گفت اى شه مرگ من از بود اوست‌

خود سياه اين روز من از دود اوست‌

او چو آمد من كجا يابم قرار

كو بر آرد از نهاد من دمار

همچنين جوياى درگاه خدا

چون خدا آمد، شود جوينده لا

گر چه آن وُصلت بقا اندر بقاست‌

ليك از اوّل آن بقا اندر فناست‌

سايه‌هايى كه بود جوياى نور

نيست گردد چون كند نورش ظهور

عقل كى ماند چو باشد سَر دِه او

كُلُّ شَى‌ءٍ هالِك إلَّا وَجههُ‌

هالك آيد پيش وجهش هست و نيست‌

هستى اندر نيستى خود طرفه‌اى است‌

اندر اين محضر خردها خرد شد ز دست‌

چون قلم اينجا رسيده شد شكست‌