شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣٧ - شنيدن دقوقى در ميان نماز افغان آن كشتى كه غرق خواست شدن

آن دقوقى در امامت كرد ساز

اندر آن ساحل در آمد در نماز

و آن جماعت در پىِ او در قيام‌

اينت زيبا قوم و بگزيده امام‌

ناگهان چشمش سوى دريا فتاد

چون شنيد از سوى دريا داد داد

در ميان موج ديد او كشتيى‌

در قضا و در بلا و زشتيى‌

هم شب و هم ابر وهم موج عظيم‌

اين سه تاريكى و از غرقاب بيم‌

تند بادى همچو عزرائيل خواست‌

موج‌ها آشوفت اندر چپ و راست‌

اهل كشتى از مهابت كاسته‌

نعره وا ويلها برخاسته‌

دست‌ها در نوحه بر سر مى‌زدند

كافر و ملحد همه مخلص شدند

با خدا با صد تضرُّع آن زمان‌

عهدها و نذرها كرده به جان‌

سر برهنه در سجود آنها كه هيچ‌

رويشان قبله نديد از پيچ پيچ‌

گفته كه بى‌فايده است اين بندگى‌

آن زمان ديده در آن صد زندگى‌

از همه اوميد ببريده تمام‌

دوستان و خال و عم بابا و مام‌

زاهد و فاسق شد آن دم متّقى‌

همچو در هنگام جان كندن شقى‌

نه ز چپشان چاره بود و نه ز راست‌

حيله‌ها چون مرد هنگام دعاست‌

در دعا ايشان و در زارى و آه‌

بر فلك ز ايشان شده دود سياه‌

ديو آن دم از عداوت بين بين‌

بانگ زد اى سگ پرستان عِلَّتَين‌

مرگ و جسك اى اهل انكار و نفاق‌

عاقبت خواهد بُدن اين اتّفاق‌

چشمتان‌تر باشد از بعد خلاص‌

كه شويد از بهر شهوت ديوِ خاص‌

يادتان نآيد كه روزى در خطر

دستتان بگرفت يزدان از قدر

اين همى‌آمد ندا از ديو ليك‌

اين سخن را نشنود جز گوش نيك‌