شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥ - فريفتن روستايى شهرى را و به دعوت خواندن به لابه و الحاح بسيار

بعد ده سال و به هر سالى چنين‌

لايه‌ها و وعده‌هاى شكّرين‌

بكودكان خواجه گفتند اى پدر

ماه و ابر و سايه هم دارد سفر

حقّ‌ها بر وى تو ثابت كرده‌اى‌

رنج‌ها در كار او بس بُرده‌اى‌

او همى‌خواهد كه بعضى حقّ آن‌

واگزارد چون شوى تو ميهمان‌

بس وصيّت كرد ما را او نهان‌

كه كشيدش سوى دِه لا به كنان‌

گفت حقّ است اين ولى اى سِيبويه‌

اتَّقِ مِن شَرّ مَن أحسَنت الَيه‌

دوستى تخمِ دمِ آخِر بود

ترسم از وحشت كه آن فاسد شود

صحبتى باشد چو شمشير قَطوع‌

همچو دى در بوستان و در زُروع‌

صحبتى باشد چو فصل نو بهار

زو عمارت‌ها و دخلِ بى‌شمار

حَزم آن باشد كه ظنّ بَد برى‌

تا گريزى و شوى از بَد بَرى‌

حزم سوءُ الظّن گفته است آن رسول‌

هر قدم را دام مى‌دان اى فضول‌

روى صحرا هست هموار و فراخ‌

هر قدم دامى است كم ران اوستاخ‌

آن بُزِ كوهى دود كه دام كو

چون بتازد دامش افتد در گلو

آن كه مى‌گفتى كه كو اينك ببين‌

دشت مى‌ديدى نمى‌ديدى كمين‌

بى‌كمين و دام و صيّاد اى عَيار

دنبه كى باشد ميان كشتزار

آن كه گستاخ آمدند اندر زمين‌

استخوان و كلّه‌هاشان را ببين‌

چون به گورستان روى اى مرتضا

استخوان و كلّه‌هاشان را ببين‌

تا به ظاهر بينى آن مستانِ كور

چون فرو رفتند در چاه غرور

چشم اگر دارى تو كورانه ميا

ور ندارى چشم دست آور عصا

آن عصاىِ حزم و استدلال را

چون ندارى ديد، مى‌كن پيشوا

ور عصاى حزم و استدلال نيست‌

بى‌عصا كش بر سر هر ره مه ايست‌

گام ز آن سان نه كه نابينا نهد

تا كه پا از چاه و از سگ وارهد

لرز لرزان و به ترس و احتياط

مى‌نهد پا تا نيفتد در خُباط