شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣١ - اقتدا كردن قوم از پس دقوقى

پيش در شد آن دقوقى در نماز

قوم همچون اطلس آمد او طِراز

اقتدا كردند آن شاهان قطار

در پى آن مقتداى نامدار

چون كه با تكبيرها مقرون شدند

همچو قربان از جهان بيرون شدند

معنىِ تكبير اين است اى امام‌

كاى خدا پيش تو ما قربان شديم‌

وقتِ ذبح اللّهُ اكبر مى‌كنى‌

همچنين در ذبح نفس كشتنى‌

تن چو اسماعيل و جان همچون خليل‌

كرد جان تكبير بر جسم نبيل‌

گشت كشته تن ز شهوت‌ها و آز

شد به بسم اللَّه بِسمِل در نماز

چون قيامت پيش حق صف‌ها زده‌

در حساب و در مناجات آمده‌

ايستاده پيش يزدان اشك ريز

بر مثال راست خيز رستخيز

حق همى‌گويد چو آوردى مرا

اندر اين مهلت كه دادم من تو را

عمر خود را در چه پايان برده‌اى؟

قوت و قُوّت در چه فانى كرده‌اى؟

گوهر ديده كجا فرسوده‌اى؟

پنج حس را در كجا پالوده‌اى؟

چشم و هوش و گوش و گوهرهاى عرش‌

خرج كردى چه خريدى تو ز فرش؟

دست و پا دادمت چون بيل و كلند

من ببخشيدم، ز خود، آن كى شدند

همچنين پيغام‌هاى دردگين‌

صد هزاران آيد از حضرت چنين‌

در قيام اين گفت‌ها دارد رجوع‌

وز خجالت شد دو تا او در ركوع‌

قوّت استادان از خجلت نماند

در ركوع از شرم تسبيحى بخواند

باز فرمان مى‌رسد بردار سر

از ركوع و پاسخ حق بر شمر

سر بر آرد از ركوع آن شرمسار

باز اندر رو فتد آن خام كار

باز فرمان آيدش بردار سر

از سجود و وا دِه از كرده خبر

سر بر آرد او دگر ره شرمسار

اندر افتد باز در رو همچو مار