شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٩ - داد خواستن پشه از باد به حضرت سليمان

پشّه آمد از حديقه وز گياه‌

وز سليمان گشت پشّه داد خواه‌

كاى سليمان معدلت مى‌گسترى‌

بر شياطين و آدمى زاد و پرى‌

مرغ و ماهى در پناه عدل توست‌

كيست آن گُم گشته كِش فضلت نجست؟

داد دِه ما را كه بس زاريم ما

بى‌نصيب از باغ و گلزاريم ما

مشكلات هر ضعيفى از تو حل‌

پشّه باشد در ضعيفى خود مثل‌

شهره ما در ضعف و اشكسته پرى‌

شهره تو در لطف و مسكين پرورى‌

اى تو در اطباق قدرت منتهى‌

منتهى ما در كمى و بى‌رهى‌

داد دِه ما را از اين غم كن جدا

دست گير اى دست تو دست خدا

پس سليمان گفت اى انصاف جو

داد و انصاف از كه مى‌خواهى بگو

كيست آن ظالم كه از باد و بروت‌

ظلم كرده است و خراشيده است روت‌

اى عجب در عهد ما ظالم كجاست‌

كو نه اندر حبس و در زنجير ماست‌

چون كه ما زاديم ظلم آن روز مرد

پس به عهد ما كه ظلمى پيش بُرد؟

چون بر آمد نور ظلمت نيست شد

ظلم را ظلمت بود اصل و عضد

نك شياطين كسب و خدمت مى‌كنند

ديگران بسته به اصفادند و بند

يكى پشه شكايت داشت از باد

به نزديك سليمان شد به فرياد