شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨ - بقيه داستان رفتن خواجه به دعوت روستايى سوى ده

شد ز حد هين باز گرداى يارِ گُرد

روستايى خواجه را بين خانه بُرد

قصّه اهل سبا يك گوشه نه‌

آن بگو كآن خواجه چون آمد به ده‌

روستايى در تَملُّق شيوه كرد

تا كه حزم خواجه را كاليوه كرد

از پيام اندر پيام او خيره شد

تا زُلال حَزم خواجه تيره شد

هم از اينجا كودكانش در پسند

نَرتَع و نَلعَب به شادى مى‌زدند

همچو يوسف كِش ز تقدير عجب‌

نَرتع و نَلعَب ببرد از ظِلِّ اب‌

آن نه بازى، بلكه جان بازى است آن‌

حيله و مكر و دغا سازى است آن‌

هر چه از يارت جدا اندازد آن‌

مشنو آن را كآن زيان دارد زيان‌

گر بود آن سود صد در صد مگير

بهرِ زر مگسل ز گنجور فقير

اين شنو كه چند يزدان زَجر كرد

گفت اصحاب نبى را گرم و سرد

ز آن كه بر بانگ دهل در سالِ تنگ‌

جمعه را كردند باطل بى‌درنگ‌

تا نبايد ديگران ارزان خرند

ز آن جَلَب صرفه ز ما ايشان برند

ماند پيغمبر به خلوت در نماز

با دو سه درويش ثابت پُر نياز

گفت طبل و لهو و بازرگانيى‌

چونتان بُبريد از ربّانيى؟

قَد فَضَضتُم نَحوَ قَمحٍ هائما

ثُمَّ خَلّيتُم نَبِيّاً قائما

بهر گندم تخم باطل كاشتيد

و آن رسول حقّ را بگذاشتيد

صحبت او خَيرُ من لَهو است و مال‌

بين كه را بگذاشتى چشمى بمال‌

خود نشد حرص شما را اين يقين‌

كه منم رَزّاق و خَيرُ الرّازِقِينَ‌

آن كه گندم را ز خود روزى دهد

كى توكّل‌هات را ضايع نهد

از پى گندم جدا گشتى از آن‌

كه فرستاده است گندم ز آسمان‌