شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩١ - گريختن عيسى

عيسى مريم به كوهى مى‌گريخت‌

شير گويى خون او مى‌خواست ريخت‌

آن يكى در پى دويد و گفت خير

در پيت كس نيست چه گريزى چو طير؟

با شتاب او آن چنان مى‌تاخت جفت‌

كز شتاب خود جواب او نگفت‌

يك دو ميدان در پى عيسى براند

پس به جِدّ جِدّ عيسى را بخواند

كز پى مَرضات حق يك لحظه بيست‌

كه مرا اندر گريزت مشكلى است‌

از كه اين سو مى‌گريزى اى كريم‌

نه پيَت شير و نه خصم و خوف و بيم‌

گفت از احمق گريزانم برو

مى‌رهانم خويش را بندم مشو

گفت آخر آن مسيحا نه توى‌

كه شود كور و كر از مستوى؟

گفت آرى گفت آن شه نيستى‌

كه فسون غيب را مأويستى؟

چون بخوانى آن فسون بر مُرده‌اى‌

بر جَهد چون شيرِ صيد آورده‌اى؟

گفت آرى آن منم گفتا كه تو

نه ز گِل مرغان كنى اى خوب رو؟

گفت آرى گفت پس اى روح شاك‌

هر چه خواهى مى‌كنى از كيست باك؟

با چنين برهان كه باشد در جهان‌

كه نباشد مر تو را از بندگان‌

گفت عيسى كه به ذات پاكِ حق‌

مُبدعِ تن، خالق جان در سبق‌

حرمت ذات و صفات پاك او

كه بود گردون گريبان چاك او

كآن فسون و اسم اعظم را كه من‌

بر كر و بر كور خواندم شد حسن‌

بر كُه سنگين بخواندم شد شكاف‌

خرقه را بدريد بر خود تا به ناف‌

بر تن مرده بخواندم گشت حى‌

بر سر لا شى بخواندم گشت شى‌

خواندم آن را بر دل احمق به ود

صد هزاران بار و درمانى نشد

سنگ خارا گشت و ز آن خو بر نگشت‌

ريگ شد كز وى نرويد هيچ كشت‌