شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٠ - بيان آن كه نفس آدمى به جاى آن خونى است كه مدعى گاو گشته بود و آن گاو كشنده، عقل است و داود حق است يا شيخ كه نايب حق است كه به قوت و يارى او تواند ظالم را كشتن و توانگر شدن به روزى بىكسب و بىحساب

تعليم گرفتن از وى و رياضت كشيدن، نفس را بكشند يا مسخر گردانند.

ب ٢٥٦٨- ٢٥٦٢ عِلَّتى: (علت: بيمارى+ «ياء» نسبت) بيمار (دل).

از كمين: نهان، از درون.

كف زدن در: پيروى كردن.

نقد و نقل: كنايت از كشف حقيقتى و علم صورى. (هر چند بهره‌اى از علم گرفته اما آن روشنى را ندارد كه حقيقت را از مجاز بشناسد.) غوى: گمراه.

معنوى: كنايت از آن كه دعوى رسيدن به حقيقت و عالم معنى كند.

رُسته: كنايت از علمى كه از دل جوشد. علمى كه از حق افاضت شود.

بَر بسته: آن چه از اين و آن فرا گيرند.

تنبيهى است كه در خلال مثنوى مكرر آمده است، و آن اينكه از عالم نمايان ظاهر آراسته و برون تهى پرهيز بايد كرد. (براى توضيح بيشتر، نگاه كنيد به: نهج البلاغه، ص ١٩) و داستان بعد در تأييد آن سخنان است كه فرمود.