شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦٤ - ملاقات آن عاشق با صدر جهان

آن بخارى نيز خود بر شمع زد

گشته بود از عشقش آسان آن كَبد

آه سوزانش سوى گردون شده‌

در دل صدر جهان مهر آمده‌

گفته با خود در سحرگه كاى احد

حال آن آواره ما چون بود؟

او گناهى كرد و ما ديديم ليك‌

رحمت ما را نمى‌دانست نيك‌

خاطر مجرم ز ما ترسان شود

ليك صد اوميد در ترسش بود

من بترسانم وقيح ياوه را

آن كه ترسد من چه ترسانم و را

بهر ديگ سرد آذر مى‌رود

نه بد آن كز جوش از سر مى‌رود

آمنان را من بترسانم به علم‌

خائفان را ترس بردارم به حِلم‌

پاره دوزم پاره در موضع نهم‌

هر كسى را شربت اندر خور دهم‌

هست سرِّ مرد چون بيخ درخت‌

ز آن برويد برگ‌هاش از چوبِ سخت‌

در خور آن بيخ رُسته برگ‌ها

در درخت و در نفوس و در نُهى‌

بر فلك پرهاست ز اشجارِ وفا

أصلُها ثابِت و فَرعُه فِى السَّما

چون برُست از عشق پر بر آسمان‌

چون نرويد در دل صدر جهان؟

موج مى‌زد در دلش عفو گنه‌

كه ز هر دل تا دل آمد روزنه‌

كه ز دل تا دل يقين روزن بود

نه جدا و دور چون دو تن بود

متّصل نبود سفال دو چراغ‌

نورشان ممزوج باشد در مَساغ‌